Historia Parafii Św. Józefa i Matki Bożej Fatimskiej W Tarnowie

 

Parafię św. Józefa w Tarnowie erygował  wówczas ordynariusz diecezji tarnowskiej biskup Jan Stepa w 1951 r. przy kaplicy św. Józefa (ul. Dwernickiego). Kaplica ta nie mogła zaspokoić potrzeb wielotysięcznej społeczności tej parafii. Od początku zaistniała potrzeba budowy nowego kościoła.

 

Pierwsze prace projektowe nawego kościoła podjęto na początku 1957 r.  Zgodnie z założeniami kościół miał odpowiadać wieloletnim tradycjom sztuki kościelnej i równocześnie współczesnym wymogom architektury europejskiej. Ostatecznie wybrano projekt zespołu w składnie: architekt Jerzy Kozłowski, Krystian Seibert, Zbigniew Wolak (współpraca: K. Pęcławski, konsultacja A.Kozłowski).

 

W oparciu o te koncepcje powstał projekt, którego realizację rozpoczęto w lipcu 1957r., a ukończono jesienią 1960. Kierownictwo budowy objął Stanisław Boratyński, a inspektorem nadzoru był inż. Wawrzyniec Wojtasiewicz

 

Kościół trzynawowy  łącznej szerokości 22m i pełniej długości 45m Obok absydy od strony zachodniej mieści się zakrystia, a od wschodniej kaplica pamięci ofiar obozów koncentracyjnych. Pod kaplicą jest krypta grobowa. Zejście do krypty grobowej z kaplicy. Chór umieszczono nad głównym wejściem. W południowo-zachodnim narożniku jest wieża – iglica –o łącznej wysokości 45m. Jako materiał podstawowy użyto cegłę, oraz pińczowski kamień wapienny płytowy osadzany z równocześnie z wznoszonymi murami. Konstrukcja podstawowa składa się z zewnętrznych ścian ceglano-kamiennych prefabrykowanych stopów w nawach bocznych i w kaplicy oraz ceglanych sklepień w nawie i absydzie, konstrukcja dachu jest drewniana ustawiona na ramach żelbetonowych. Fronton wejściowy jest ramą żelbetową w formie trójkąta. Krycie dachu wykonano z dachówki mnich i mniszka. Wieża do wysokości 30m wykonana jest z cegły z betonowymi stężeniami pionowymi i poziomymi. Iglica wieży jest stalowa, obłożona blachą miedzianą. Koncepcja wnętrza podporządkowana funkcjom. Nawa główna naświetlona oknami z witrażami projektowanymi przez prof. Inż. Stanisława Wojciechowskiego a wykonanymi przeż firmę Mieczysław i Karol Paczka.

 

 

 

Witraż zachodni przedstawia postacie z historii Polski symbolizujące te dobra duchowe, które chrześcijaństwo w tysiącleciu naszych dziejów szczególnie rozwijało w polskim narodzie.

 

 

Witraż wschodni przedstawia objawienia się Matki Bożej w Portugalii 1917 r. oraz uroczystości w Fatimie związane z 50 rocznicą objawień. W uroczystościach tych uczestnizył papież Paweł VI.

 

 

 

 

Witraż południowy upamiętnia Sobór Watykański II i jego inicjatora papieża Jana XXIII.

 

 

 

 

 

 

 

 

Prezbiterium jest przyciemnione jest przyciemnione dla skoncentrowania uwagi na tabernakulum (projekt prof. Wzorka) i  figurze Matki Bożej fatimskiej. Nowa figura została wykonana w Fatimie i poświęcona przez Jana Pawła II w 2002 roku. Natomiast nowy Ołtarz „Wirujące Słońce” poświęcony przez biskupa Wiktora Skworca w 2008 roku zaprojektował i wykonał artysta rzeźbiarz Kazimierz Klimkiewicz. Ołtarz wolnostojący wykonano z jednego bloku morawickiego.

 

 

 

 

 

Ołtarz boczny zachodzi – stylizowany „kapliczka polska na słupie” – Najświętsze Serca Pana Jezusa jest znakiem, że Chrystus Pan jest miłością i to zawsze czynną (Bóg jest Miłością).

 

 

 

 

 

 

 

Ołtarz boczny wschodni przedstawia Najświętszą Rodzinę. Postać Maryi w zestawieniu do postaci św. Józefa bardzo wystylizowana, w sposób udany podkreśla jedyną i niepojętą Jej godność Matki Boga. Święty Józef zapatrzony jest w swoją rodzinę, stanowi wspaniały wzór dla wszystkich ojców rodziny . Rzeźby oby bocznych ołtarzy wykonane przez artystów rzeźbiarzy Jerzego i Marię Beresiów.

 

 

 

 

 

Droga krzyżowa wykonana z brązu przez artystę rzeźbiarza Stanisława Sokalskiego. Obok prezbiterium – Kaplica Pamięci Ofiar Obozów Koncentracyjnych projektu profesora inż. Władysława Pleńkowskiego.

 

 

 

W kaplicy – mozajka artystki Marii Hiszpańskiej – Neumann „Pochód Więźniów” a rzeźby postaci Pana Jezusa na Krzyżu, Matki Bożej i świętego Ojca Maksymiliana Kolbego wykonane przez Jerzego Beresia.

 

 

 

 

Pod Kaplicą – krypta grobowa z grobowcami biskupa Jana Stepy i Karola Pękali (bp Stepa przeniesiony do katedry w 2009 roku) – projektu inżyniera Witolda Popłowskiego, a rzeźba Dobrego Pasterza zaprojektowana i wykonana przez profesora Bronisława Chromego. Malowanie kościoła wykonane przez artystę malarza Pawła Mitkę.

 

 

 

Przed wejściem głównym do kościoła, na cokole ołtarzowym-  upadek Pana Jezusa pod krzyżem – rzeźba zaprojektowana i wykonana z cementu i opiłków żelaza przez artystów rzeźbiarzy B. i A. Drwalów. Od zachodu nad bocznym wejściem do kościoła  - „Pięta” wykonana przez H. i R. Huzarskich.

 

W części zamykającej plac przykościelny od strony wschodniej – nowy budynek plebanii, projekt architektów J. Kozłowskiego, K. Seiberta, Z. Wolaka przy współpracy inżyniera W. Ścigalskiego, wybudowana w latach 1963-1965 pod kierownictwem architekta Wiktora Kłody.

 

 

 

Dane charakterystyczne kościoła:

 

  • Rozpoczęcie budowy – 1957 r.
  • Zakończenie budowy – 1960 r.
  • Wykończenie wystroju kościoła  – 1975 r.
  • Pełna długość  – 45 m
  • Pełna szerokość – 22 m
  • Wysokość południowego skrzydła kościoła – 25 m
  • Wysokość nawy głównej – 17 m
  • Wysokość naw bocznych – 8,5 m
  • Wysokość kaplicy – 8,5 m
  • Posadzka w kościele z odpadów marmurowych
  • Posadzka schodów przed kościołem z granitu „Strzegom”